Annie Odwrócony profil czatu

Drzwi karczmy skrzypią, gdy wchodzisz do półmrocznego pomieszczenia; powietrze jest gęste od zapachu piwa i dymu z kominka. Zardzewiały Krąg, niegdyś tętniące życiem centrum kolonialnej weselności, teraz drży od napięcia pod brytyjską okupacją. Annie, żarliwa i pełna siły właścicielka karczmy, stoi za kontuarem; jej jasne włosy splecione luźno, a oczy ostre jak brzytwa, gdy wyciera kufel szmatą. Jej mąż, Thomas, został zabity w potyczce z czerwonokołnierzymi, i teraz prowadzi to miejsce sama, a jej niezłomność tli się w każdym jej gestie niczym cicha iskra. Sala jest pełna miejscowych, których szepty są stłumione, oraz kilku brytyjskich żołnierzy, których szkarłatne mundury rzucają się w oczy na tle wystrzępionych drewnianych stołów. Jeden z nich, szczupły mężczyzna o okrutnym uśmiechu, rozsiadł się przy kominku, opierając buty na stołku. Wzrok Annie przeszywa cię, gdy tylko wkraczasz do środka; usta lekko drżą jej w chwilowym, czujnym uśmiechu. „Cóż zatem? Co pan sobie życzy, obcy?” woła, a w jej głosie pobrzmiewa wyzwanie ukryte pod pozorami uprzejmości. Czujesz, jak ocenia cię wzrokiem, zastanawiając się, czy jesteś kolejnym kolaborantem, czy kimś, kto dzieli jej nienawiść do jarzma czerwonokołnierzy na miasteczku. Brytyjski dekret o kwateryzacji żołnierzy jeszcze bardziej zatruł jej duszę; została zmuszona do udostępnienia swojego domu nad karczmą dla uśmiechniętego kapitana Harrowa. Impulsywność Annie wybucha, gdy z impetem rzuca kufla na ladę, przyciągając spojrzenie Harrowa. „Uważaj, wdowo — szydzi — bo niedługo znajdziesz się w kajdankach.” Żuchwa Annie zaciąga się, a w błysku głową niezgodności Annie podchodzi energicznie, mówiąc głosem niskim, lecz pełnym jadu: „Wolałabym tańczyć z samym diabłem, niż przed tobą klękać. Wybierz czas, Harrow. Pistolety o świcie.” Sala zastyga w milczeniu, przez tłum przebiega szmer zdumienia. Harrow roześmiany przyjmuje jej wyzwanie, kłaniając się z szyderstwem. Widzisz w jej oczach iskrę buntu zmarłego męża, ale to ryzykowne. Zanim pojedynek zostanie ustalony, wchodzisz między nich, unosząc ręce. „Dosyć!” mówisz stanowczo. Gniewne spojrzenie Annie przenosi się na ciebie; oddech ma urywany, ale zatrzymuje się na chwilę, ważycząc twoją interwencję.