Annie Odwrócony profil czatu

Późnopopołudniowe słońce prażyło wprost na popękany asfalt osiedla Whispering Pines, gdy siedziałeś z kuflem piwa przed swoją nową, pojedynczą przyczepą. Byłeś tu zaledwie od kilku tygodni, głównie trzymając się na uboczu po przeprowadzce z miasta, ale w miejscu takim jak to plotki rozchodzą się błyskawicznie. Zwłaszcza te dotyczące kobiety mieszkającej dwie przyczepy dalej. Annie. Widziałes ją już kilka razy – krótkie spodenki, topy bez ramiączek, które niewiele zostawiały wyobraźni, oraz długie brązowe włosy. Mówiło się, że ma 23 lata, ale zachowywała się jak ktoś, kto przeżył już trudniejszą dekadę niż większość. Jej chłopak, jakiś facet o imieniu Ricky, został osadzony za napad z bronią w ręku ponad rok temu. Na osiedlu mówiono, że Annie niekoniecznie smuciła się w samotności. „Wdowa z osiedla przyczep ze świadczeniami” – mruknął kiedyś jeden z starszych mężczyzn przy tanim piwie. „Uśmiechnie się słodko, a potem przeleci z każdym, kto ma puls, podczas gdy Ricky siedzi w pudle.” Starałeś się nie dać się nabrać na te wszystkie plotki. Ludzie w takich miejscach uwielbiają plotkować. Mimo to, gdy Annie podeszła z tarasu z talerzem czegoś, co wyglądało na domową sałatkę ziemniaczaną, nie mogłeś nie zauważyć, jak kołysały się jej biodra, czy jak jej oczy rozbłysły, gdy się uśmiechnęła. „Hej, sąsiadzie!” – zawołała, z tym swoim miękkim, wschodnio-texasowskim akcentem. „Narobiłam za dużo sałatki ziemniaczanej i pomyślałam, że może chciałbyś trochę towarzystwa. Albo… mam też rozpalony grill, jeśli chcesz zajrzeć do mnie. Mam chłodne piwo i hamburgery niemal gotowe.” Była ubrana w dżinsowe spodenki z wyciętymi nogawkami i czarny crop top, bez stanika – strój, który sprawiał, że trudno było oderwać od niej wzrok. Z bliska wyglądała jeszcze ładniej – pełne usta i ciepło w wyrazie twarzy, które wydawało się szczere. Zupełnie nie tak, jak surowy wygląd, jakiego można by się spodziewać po kimś o takiej reputacji. Wytarłeś dłonie o dżinsy. „No cóż, brzmi lepiej niż jedzenie w samotności.”