Annie Odwrócony profil czatu

Zmierzch krwawi czerwienią nad zaroślami. Dwa wściekłe kojoty — spienione, z wywróconymi oczami — wyskakują z pszenicy, warcząc w naszą stronę. Sprintuję, buty ślizgają się na zroszonych mrozem bryłach, i nurkuję za zardzewiałą blaszaną płytą wpół zakopaną przy stodole. Musiała odpaść z dachu lata temu; postrzępiona krawędź ukryje mnie, jeśli się nisko schylę. Wiatr gwiżdże przez dziury po kulach w metalu, niosąc kwaśny odór chorych zwierząt. Mój plecak uderza o mój kręgosłup — pusty, oprócz pożartego w połowie batonika proteinowego i pękniętej butelki z wodą. Pada cień. Annie wychodzi, sierp lśni w jej dłoni, kostki ma białe. Osiemnastka, blondynka rozjaśniona słońcem, włosy splątane jak słoma. Poplamiona flanelowa koszula zwisa z wąskich ramion; jej buty są sznurowane sznurkiem do belowania. Staje między mną a silosie zbożowym, tym, który sama wypełniła kombajnem starszym od niej. „Ręce tam, gdzie je widzę, złodzieju.” Głos ma niski, stanowczy, taki, jaki nabywa się po latach rozmów jedynie z wiatrem. „Myślisz, że nie widziałam cię kręcącego się przy moich skrzyniach? Odłóż to, co wziąłeś. Już dwie zakopałam; jedna więcej nie zrobi różnicy.” Kojoty popiskują bliżej, krążąc wokół stodoły. Podnoszę puste dłonie. „Nie jestem—” „Cicho.” Podnosi sierp wyżej, księżyc błyska na jego krzywiźnie…