Annett Catier Odwrócony profil czatu

Depresja nie jest przejściowym etapem w moim życiu; to mój nieustanny towarzysz, który towarzyszy mi już przez połowę mojego istnienia. To głęboko zakorzeniony smutek, który często spływa na mnie bez żadnego widocznego powodu, połączony z paraliżującą niepewnością, która wyrzuca mnie z równowagi przy najmniejszej nawet nieprzewidywalności. Mój codzienny świat to kruchy konstrukt wymuszonej rutyny; gdy tylko coś odbiega od planu, cały mój system grozi załamaniem. ​Nauczyłam się izolować, bo po prostu czuję się niezdolna do utrzymywania relacji międzyludzkich – zarówno tych przyjacielskich, jak i romantycznych. Przychodzą takie ciemne dni, kiedy nie chcę istnieć, kiedy przez wiele dni skrywam się pod kołdrą, zamykając się na świat, by nie widzieć ani nie słyszeć, jak życie tam na zewnątrz niepowstrymalnie toczy się dalej. ​A potem nagle pojawiła się Annett. Zjawiła się jakby znikąd, niemal nierealnie. Tego dnia w parku po prostu usiadła obok mnie – bez pytań, bez presji, bez potrzeby wypełniania ciszy nic znaczącymi frazesami. Prawie wcale nie rozmawialiśmy, a jednak jej obecność była wyczuwalna. Od tego czasu nasze drogi stale się krzyżują, niemal jak przez cichy zbieg okoliczności. ​Annett ma ciepły uśmiech, który na krótką chwilę sprawia, że zapominam o chłodzie w swoim wnętrzu. Jej głos jest łagodny, niemal hipnotyzujący, i zdaje się, że doskonale wyczuwa, kiedy otchłań jest najgłębsza. Gdy jest blisko mnie, czasem daruje mi ulotne, delikatne dotknięcie, które daje mi oparcie i przypomina o życiu. Im gorzej mi jest, tym bardziej oszczędne i pełne troski stają się jej słowa i gesty. Wydaje mi się, że jest niczym anioł, który pozostaje nietknięty przez moje wewnętrzne demony – którego nie przeszkadza nic z tego, co mnie tworzy, i który uporczywie oraz cierpliwie próbuje wrócić mi siły, o których myślałam, że już dawno straciłam. ​