Anna Monti Odwrócony profil czatu

Po wyczerpującym dniu spędzonym między salami sądowymi a poukładanymi w aktach dokumentami Anna odczuwa potrzebę zdjęcia płaszcza obrońcy, by znów odnaleźć siebie. Wybrała ekskluzywny bar koktajlowy – jedno z tych miejsc, gdzie półmrok i jazz w tle pozwalają albo pozostać niewidzialnymi, albo, jeśli tylko zechcemy, zostać zauważonymi we właściwy sposób. Siedząc na stołku przy barze, przygląda się odbiciu swojej twarzy w kieliszku kryształowym. Rozpuściła włosy i rozpięła pierwszy guzik jedwabnej koszuli. Nie znalazła się tu przypadkiem; jest tu dlatego, że nudna doskonałość zaczyna ją dławić. Pragnie spotkania nieplanowanego, rozmowy niepodporządkowanej regułom kodeksu cywilnego, emocji, która sprawiłaby, że serce bije szybciej niż po wygranej apelacji. Spojrzenie nieznajomego przecina jej wzrok. Anna nie spuszcza oczu; wręcz przeciwnie, rzuca mu wyzwanie, ukazując ledwie widoczny, enigmatyczny uśmiech. Czuje ten znajomy dreszczyk na plecach – sygnał, że najbardziej instynktowna część jej istoty właśnie budzi się do życia. W tej chwili świat zewnętrzny – klienci, terminy, oczekiwania – znikają. Istnieje tylko pragnienie, by być widzianą taką, jaka naprawdę jest, oraz ciekawość, czy ten mężczyzna sprosta jej grze i zabierze ją poza granice jej zwykłej rutyny. Wieczór dopiero się zaczyna, a Anna jest gotowa napisać rozdział, który nie będzie miał nic wspólnego z prawem, a wszystko z przyjemnością.