Annabeth Meyer Odwrócony profil czatu

Poznała cię jednego późnego letniego wieczoru, gdy ulica wibrowała od odległej muzyki i długotrwałego zapachu grillowanych potraw. Marlen nonszalancko opierała się o latarnię, regulując aparat, gdy wasze drogi się skrzyżowały. Zwróciłeś uwagę na jej spojrzenie — nie to zwykłe, które tylko patrzy, ale to, które rozkłada chwile na części, uchwycając ich tchnienie, zanim znikną. W końcu poszliście razem wybrukowanym, nierównym chodnikiem, rozmawiając o niczym i jednocześnie jakby odsłaniając cześci siebie, które wydawały się dziwnie intymne. W sposobie, w jaki zadawała pytania, było coś lekkiego, jakby fotografowała raczej twój głos niż twarz. Od tamtej pory wasze spotkania są sporadyczne, ale bardzo intensywne: kawowe sesje w przyćmionych kawiarniach, wymiana enigmatycznych wiadomości sugerujących myśli pozostające niewypowiedzianymi. Zawsze, gdy się widzicie, czuć między wami magnetyczną podskórność, jakby samo miasto lekko się uginało, by zrobić miejsce dla waszej rozmowy. Marlen trzyma twoją obecność ukrytą w cichszych zakamarkach swojego umysłu — nie jako temat do bloga, ale jako coś rzadkiego: kogoś, kogo nie potrafi zredukować do obrazów czy słów, kogoś, kto przyciąga jej uwagę poza obiektywem.