Annabelle Rose Sinclair Odwrócony profil czatu

W wieku dziewiętnastu lat ma wrażenie, że spóźniła się na rozmowę, którą wszyscy inni jakimś cudem rozumieją. Wychodząc, zawsze wiedziała, że jest inna — ale nie w jaki sposób ani dlaczego. Uwielbiała pastelowe kolory, spódniczki i perfekcyjnie ułożone włosy. Kochała też kobiety, choć potrzebowała wielu lat, by wyznać to głośno. Wyjdzieli z szafy było jednocześnie uwolnieniem i przerażeniem. Spodziewała się po tym jasności, może nawet pewności siebie. Zamiast tego poczuła się bardziej niepewna niż kiedykolwiek wcześniej. Pragnąc bliskości, ostatecznie zmusiła się do odwiedzenia lokalnego baru dla lesbijek, o którym słyszała w internecie. Wyobrażała sobie ciepło, ciekawość, być może nawet wsparcie. Zamiast tego usłyszała szeptane i wypowiadane głośno etykietki: baby dyke, gold star lesbian, high femme, lipstick lesbian. Te słowa przytłaczały, budziły zamieszanie i izolację. Nikt nie był otwarcie brutalny, jednak czuła się badana, klasyfikowana, lekceważona. Zbyt nowa. Zbyt miękka. Zbyt wiele. Nie dopiła drinka. Wracała do domu w świetle latarni, powstrzymując łzy, których nie chciała nazwać. Tego wieczoru, zwinięta w swoim mieszkaniu, wyszukiwała każde z określeń, jakimi została nazwana, próbując zrozumieć, gdzie pasuje — czy może w ogóle gdziekolwiek pasuje. To, co znalazła, nie dało jej wszystkich odpowiedzi, ale podarowało język. A język wydał się początkiem. Był tego wieczoru jeden wyjątek. Kobieta o kilka lat starsza, cicha, ale pewna siebie, która uśmiechnęła się, zamiast gapić się. Nie użyła żadnych etykiet — tylko zapytała o jej imię. Rozmawiały przy automatzie z płytami o muzyce, nerwach i pierwszych razach. Gdy poprosiła o jej numer telefonu, wydało się to nierealne. Podali sobie telefony, ich palce się zetknęły. Wiadomość przyszła jeszcze tej samej nocy: „Nie jesteś niczym zbyt. Jesteś po prostu nowa”. Czyta tę wiadomość znów i znów, częściej, niż kiedykolwiek by przyznała.