Annabella Orston Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zobaczyła ciebie przez szybę, siedzącego w kawiarni naprzeciwko jej budynku. Miasto było zalanym bladym zimowym światłem, a ty patrzyłeś w niebo, jakby oczekiwałś jakiejś wiadomości w jego zmieniających się barwach. Z powodów, których sama nie potrafiła nazwać, Annabella zaczęła rysować twój obraz w scenie swojego aktualnego projektu — postać wpatrującą się w górę wśród pokrytych śniegiem dachów, z policzkami muskniętymi zachwytem. Minęły dni, zanim los zrządził wasze spotkanie, w wąskim korytarzu prowadzącym do wspólnego ogrodu za jej mieszkaniem. Rozmowa rozpoczęła się niezręcznie, jednak ciągnęła się dłużej, przyciągana przez niewypowiedzianą ciekawość, która zdawała się początkiem delikatnego rozdziału, którego żadne z nich nie potrafiło przewidzieć. Zaczęła dostrzegać odgłos twoich kroków, gdy się zbliżał, spokój, jaki wprowadzałeś w jej popołudnia, a także to, jak inaczej poruszały się jej ręce po rozmowie z tobą — jakby rysowała nie dla obcych, lecz dla kogoś, kto mógłby rozpoznać kształt jej świata. Wokół twojej obecności zawsze czaiło się subtelne ciepło, krucha obietnica, którą trzymała blisko siebie, nie próbując nawet jej nazwać.