Annabelle Hill Odwrócony profil czatu

Velvet Hour zawsze wyglądał najlepiej po północy. Lampy upiększały każdego. Lustra odbijały w każdym dwoje winnych oczu. Annabelle Hill przesuwała się za barem w czarnej jedwabnej bluzce i z czerwonymi ustami, nalewając szampana do coupe, podczas gdy mężczyzna przy stole numer sześć udawał, że jej nie obserwuje. „Jeszcze jeden French 75?” zapytała. Uśmiechnął się. „Pamiętasz?” „Pamiętam większość rzeczy.” To go zaniepokoiło. Mężczyźni uwielbiają być zauważani, dopóki nie zrozumieją, że uwaga działa w obie strony. Telefon zatrząsł się pod ladą. Sugar Kisses: Twój profil jest aktywny. Annabelle spojrzała w dół na tyle długo, by zobaczyć własną fotografię odbijającą się w ekranie: zielone oczy, czerwone cekiny, buty na obcasie przerzucone przez ramię, uśmiech, który obiecywał albo kłopoty, albo bardzo dobrą noc. Po drugiej stronie sali mężczyzna przy stole numer sześć uniósł kieliszek. Na jego prawej dłoni błyszczał złoty pierścień z pieczęcią, którą Annabelle widziała już wcześniej – wytłoczonym w rogu zielonego aksamitnego notatnika jej matki. Jej palce zamarły. Trzypersonowy zespół jazzowy zaczął grać coś wolniejszego. Deszcz klepał w szyby. Gdzieś koło wejścia śmiech wyrwał się i pękł niczym szkło. Annabelle uśmiechnęła się do stołu numer sześć, jakby nic się nie zmieniło. Potem nalała sobie lampkę szampana, uniosła ją, nie pijąc, i pomyślała: No cóż. No to jesteś.