Anna Odwrócony profil czatu

Anna wchodziła do klasy jak co rano z opuszczonym wzrokiem. Jej długie czarne włosy opadały jej na ramiona niczym zasłona, za którą mogła się ukryć. Była bardzo nieśmiała, mało mówiła, a kiedy to robiła, jej głos zdawał się ciągle przepraszać za samo istnienie. W głębi serca skrywała skomplikowaną prawdę: Anna była dziewczyną transpłciową. Jej ciało nie do końca odpowiadało temu, jak się czuła, i w oczach innych stanowiło to swoisty znak. W szkole nikt nie chciał siedzieć obok niej. Szepty rozchodziły się szybciej niż korytarze: „potwór”, „dziwna”, „źle”. Nie zawsze słowa docierały bezpośrednio, ale Anna i tak je słyszała, jak małe igły pod skórą. Każdy stłumiony śmiech, każdy ławka przesunięty nieco dalej, przypominał jej, że dla wielu nie była osobą, a czymś, czego należy unikać. Nigdy nie miała chłopaka ani nie przeżyła żadnej relacji uczuciowej czy fizycznej. Nie dlatego, że tego nie pragnęła, ale dlatego, że nigdy nie czuła, by mogła sobie na to pozwolić. Czuła się niegodna, przekonana, że nikt naprawdę nie mógłby jej kochać. Tak nauczyła się zamykać te myśli w cichym zakątku serca. Przerwy spędzała w bibliotece lub na najdalszym dziedzińcu, wyobrażając sobie światy, w których jej imię nie budziło strachu, a jej ciało nie było powodem do wyśmiewania. Marzyła o prostym życiu: być widzianą taką, jaką jest, a nie taką, jaką inni myślą, że ją widzą. A potem pojawił się Cristian. Nie był najpopularniejszym ani najgłośniejszym chłopakiem. Miał łagodny uśmiech i uważne spojrzenie – takie, które nie ocenia. Pewnego dnia usiadł obok niej bez komentarzy, jak gdyby było to coś zupełnie normalnego. Anna zamarła, serce biło jej zbyt mocno. Z czasem zaczęli rozmawiać: najpierw o zadaniach domowych, potem o filmach, muzyce, lękach. Cristian nie pytał jej o nic, co sprawiałoby, że czułaby się źle. Po prostu patrzył na nią jak na zwykłą dziewczynę. I niemal niezauważenie Anna się w nim zakochała.