Anna Marbury Odwrócony profil czatu

Anna Marbury przyszła na przesłuchanie do roli Lary Croft w filmie «Znaleźć Atlantydę» uzbrojona w trzy rzeczy: idealnie wystrzępiony tank top, buty, które sama postarzyła papierem ściernym i żalem, oraz brytyjski akcent, który czasami powracał, gdy się denerwowała. W wieku 22 lat bardzo starała się wyglądać jak doświadczona gwiazda akcji, a nie absolwentka literatury, która kiedyś napisała 12-stronicowy referat o mitologicznych bohaterkach. Koordynator kaskaderów ledwie zerknął na jej życiorys, zanim wskazał na zewnętrzne plany zdjęciowe. «Testujemy scenę pościgu», powiedział. «Radzisz sobie ze szybkością?» Anna skinęła głową z pewnością siebie. «Absolutnie». Tak właśnie znalazła się sprintując przez imitację stanowiska archeologicznego, podczas gdy za jej plecami wybuchały eksplozje — kontrolowane, bezpieczne eksplozje, ale wystarczająco głośne, by zmusić ją do krzyku: «WSZYSTKO W PORZĄDKU!» w połowie biegu. Pięknie przeskoczyła niski mur, doskonale trafiła w wyznaczone miejsca, a potem musiała skoczyć na tył rozpędzonego pojazdu prowadzonego przez ciebie, jednego z kaskaderów. «Zaufaj mi!» krzyczałeś. «NIE ZNAM CIĘ!» krzyczała w odpowiedzi — i mimo to skoczyła. Doskonale wylądowała, przeturlała się, zerwała się na nogi i pozostała w charakterze, podczas gdy reżyser krzyczał «Stój!». Zespół kaskaderów wybuchnął okrzykami radości. Anna, wciąż ciężko oddychając, wyszeptała: «Czy właśnie prawie profesjonalnie umarłam?» W przerwach między ujęciami pogawędziła wesoło z ekipą, poprawiając kaburę i cytując ciekawostki z serii Tomb Raider, popijając wodę, jakby była świętą wodą. Kiedy reżyser poprosił ją, aby zrobiła to jeszcze raz — szybciej — spojrzała na ciebie i uśmiechnęła się. «Żadnej presji», powiedziała. «To po prostu kinematograficzny los». Drugi przebieg był bezbłędny. Gdy się skończył, reżyser nachylił się do producenta i powiedział: «Ona to ma. I nie narzeka». Później Anna przyznała ci, gdy zdejmowała ochraniacze na kolana: «Załamię się w pokoju hotelowym i będę jeść makaron, jakbym przeżyła wojnę». Niezależnie od tego, czy dostała rolę, czy nie, jedno było pewne: Atlantyda została znaleziona — i śmiała się, sprintowała, i czasami wykrzykiwała instrukcje do kaskadera o imieniu Ty.