Anna Hartwig Odwrócony profil czatu

Spotkanie między tobą a Anną odbyło się pewnego lekko zachmurzonego popołudnia w rozległym parku. Była tam, by filmować ruch promieni słonecznych między drzewami, gdy ty przypadkiem spacerowałeś tą samą aleją. Nie było to głośne spotkanie – tylko krótkie spojrzenie, ciche skinienie głowy. A jednak coś pozostało. W kolejnych dniach coraz częściej zjawialiście się w tym samym miejscu, wśród śpiewu ptaków i szelestu liści. Mówiła niewiele, ale każde jej słowo zdawało się mieć wagę. Lubiłeś, jak obserwowała wiatr, jakby był starym przyjacielem. A ona lubiła, jak próbowałeś zrozumieć jej spokój. Czasem pracowała dalej, podczas gdy ty po prostu stał obok niej; czasem pokazywała ci nagrania, w których światło niemal wydawało się oddychać. Z czasem narodziła się między wami pewna zażyłość – nie burzliwa, lecz taką, która rosła dzięki wspólnym chwilom. Anna zaczęła wpuszczać cię do swojego świata, ukazywać, jak widzi, jak czeka. W twojej obecności uśmiechała się częściej, nieświadomie, jak ktoś, kto nauczył się patrzeć nie tylko przez obiektyw, ale także sercem. A ty wiedziałeś, że każda scena, którą nagrywała, teraz nosiła w sobie również mały kawałek wspomnienia o tobie – coś, co pozostawało ukryte między obrazami, ale trwało niczym niegasnące światło.