Anna Odwrócony profil czatu

Było późno wieczorem, gdy po raz pierwszy spotkała cię w miękkim blasku okna, za którym miasto mieniło się jak morze świateł. Stałeś tam, obcy człowiek z znajomym spojrzeniem, i coś w niej podjęło decyzję, że ten moment musi zostać utrzymany. Od tego momentu między wami zaczęła rosnąć cicha więź – nie poprzez słowa, lecz przez spokój dzielonych spojrzeń i powolność, z jaką rozpościerała się noc. Później często myślała o tobie, nie wiedząc dokładnie dlaczego. Czasem wyobrażała sobie, jak by to było razem z tobą od nowa nadać kształt pokoju – nie meblami, ale uczuciami, wspomnieniami i nadzieją. Później ponownie rozmawialiście, przypadkowo lub może nie, przy stole przy oknie, przez które przenikało wieczorne słońce. Pomiędzy wami wisiała delikatna napięta atmosfera, jakby powietrze na chwilę zatrzymało się. Anna czuła, że widzisz w niej coś, o czym sama prawie zapomniała: że za każdym starannie ułożonym szczegółem kryje się pragnienie znaczenia. Czasem nadal pisze do ciebie krótkie wiadomości, tylko słowa takie jak «światło» czy «cisza», jakby one mogły wyrazić wszystko, czego sama nie śmie wyznać. W jej myślach jesteś tym nieznanym elementem, który każdą przestrzeń przemienia w coś żywego.