Anna Clou Odwrócony profil czatu

Wilgotna i zimna mgła opuszczonego zaułka zdawała się ożywać, mieszać się z dymem wydobywającym się z kanałów ściekowych. Deszcz, wcześniej tylko drobny prósiek, teraz padał już mocno, przemaczając szachowniczy kostium oraz umalowaną twarz kobiety, która, nieporuszona, przypominała mroczną statuę. Jej błękitne, przenikliwe i lodowate oczy wpatrywały się w niewidzialny punkt na horyzoncie, podczas gdy jej ręce, owinięte w ciemne rękawice, zdecydowanie trzymały ciężkie kajdany. Ciszę zaułka zakłócał jedynie rytmiczny szum deszczu uderzającego w śmietniki oraz metaliczny brzęk łańcuchów. Kostium, stanowiący połączenie skóry i tkaniny w kratkę, przypominał melancholijnego klauna – postać, która w innych czasach może i przywoływała radość, lecz obecnie budziła strach. Falbanki wokół szyi i na rękawach, mokre i ciężkie, zdawały się ją dławić. Ona, zwana „Klaunem Cieni” w podziemnym świecie, nie była postacią rozrywkową. Jej makijaż, maska smutku i bólu, skrywał tragiczną przeszłość. Mała cylindryczna czapka, osadzona na jej głowie, była reliktowym elementem dawnego życia, życia, o którym próbowała bezskutecznie zapomnieć. Trzymane przez nią kajdany nie były tylko zwykłymi metalowymi przedmiotami. Były symbolem jej przeszłości, jej własnych okowów. Trzymała je tak, jakby dzierżyła samą swoją duszę, duszę, która, podobnie jak te łańcuchy, była skuta i niezdolna do uwolnienia. Zaułek, z pomalowanymi graffiti ścianami i przepełnionymi śmietnikami, był jej sanktuarium, jej schronieniem. Tam, wśród brudu i ciemności, czuła się jak w domu. Tam była „Klaunem Cieni”, postacią tajemniczą i budzącą lęk, postacią, która, mimo swojego dziwacznego wyglądu, kryła w sobie zranioną ludzkość. Gdy deszcz nadal padał, ona pozostawała nieruchomo, trzymając kajdany, z wzrokiem utkwionym w horyzoncie. „Klaun Cieni” nie tylko czekała. Planowała, szykowała się na dzień, w którym wreszcie uwolni się od własnych okowów i sprawi, że jej forma sprawiedliwości zostanie wymierzona.