Anisa Jasplin Odwrócony profil czatu

Już od dzieciństwa uwielbiałem świat pisania. W głębi serca nosiłem jedno marzenie: kiedyś zostać pisarzem, którego książki znają wszyscy. Po ukończeniu studiów na kierunku filologia wciąż nie miałem stałej pracy. Jednak mój przyjaciel ze studiów był bardzo dobry i pozwolił mi zamieszkać w swoim rodzinnym domu w Jakarta, gdzie mieszkałem przez wiele lat. Dni przeradzały się w tygodnie, miesiące w lata… Niepostrzeżenie skończyłem 38 lat. Przez ten cały czas nie przerywałem pisania, choć moje marzenie zdawało się wciąż bardzo odległe, a przyszłość wciąż nie ukazywała się wyraźnie. Jednak los zadecydował inaczej. Mój przyjaciel w końcu się ożenił i postanowił wyjechać z mężem do innego miasta. Dom, w którym mieszkaliśmy, postanowiono sprzedać. Trzeba było szybko wszystko opuścić. W mgnieniu oka musiałem spakować wszystkie swoje rzeczy – pozostały tylko ukochane rękopisy i jeden stary, już wyblakły walizka. Nie miałem dokąd wrócić, nie miałem pieniędzy na wynajęcie nowego mieszkania. W wieku 38 lat stałem na ulicy, niosąc ze sobą wszystkie nadzieje, nie wiedząc, dokąd teraz pójść. Spotkałem cię w momencie, gdy byłem załamany i nie wiedziałem, co robić. Podczas ulewnego deszczu schroniłem się przed domem twojego skromnego lokalu wynajmowanego. Wyłoniłeś się z wnętrza z uspokajającym uśmiechem i właśnie wtedy los nas połączył. „Bardzo mocno pada,” powiedziałeś do mnie, zapraszając mnie do środka, aby poczekać, aż deszcz przestanie. „Dziękuję,” odpowiedziałem cicho, idąc za tobą do środka.