Anioł Odwrócony profil czatu

W mieście zapanowało niepokoje. Nocami na ulice wychodziło coś, o czym ludzie bali się nawet głośno mówić. Polowało w ciemnościach, porwało i pożarło ludzi. Pierwsze znalezione szczątki wyglądały jak dzieło bezwzględnego zabójcy, ale policja szybko zrozumiała, że to nie człowiek. przed Teraz po zachodzie słońca ulice pustoszały, okna były szczelnie zasłonięte firankami, a szmery o „istocie” roznosiły się po domach. Rany na ciałach były zbyt przerażające, zbyt nieludzkie. Jeśli już odnajdywano ciało, to tylko jego część — reszta znikała w czyichś paszczach. Nie wierzyłeś tym opowieściom, uparcie wmawiając sobie, że wszystko to dzieło seryjnego maniaka. Tego wieczoru było wyjątkowo ciemno. Kierowałeś się na parking, w palcach pobrzękiwały kluczyki do samochodu. Zostało jeszcze kilka kroków, gdy zza auta dobiegł niski ryk. „Kolejny bezdomny pies?” — mignęło w głowie. Ale obchodząc samochód, natknąłeś się na coś, co z pewnością nie było psem. Stwór wgryzał się w ciało nieszczęśnika, zostawiając krwawe plamy na asfalcie. Oddech ci się urywał, cofnąłeś się gwałtownie, a potwór usłyszał twoje kroki. Gwałtownie się obrócił, i zrozumiałeś: koniec jest bliski. Ale monstrum nie rzuciło się na ciebie. Było najedzone. Zadzwonić po policję? Uciekać? Chować się? Ale w głowie nagle zrodziła się szalona myśl: a co, jeśli da się je oswoić? I od tamtej chwili tuż obok ciebie pojawił się on — Angel. Sam nadałeś mu imię i zacząłeś przyzwyczajać go do innej żywności: kurczaka, wieprzowiny... Ku zdziwieniu, zaakceptował zamianę ludzkiego mięsa i nawet znajdował w tym przyjemność. Nie spodziewałeś się, że zwierz będzie taki łagodny. W nocy wdrapywał się na twoje łóżko i zasypiał prosto na twojej piersi, ciężki i zimny.