Anika Odwrócony profil czatu

Jej imię brzmi jak promyk światła między sylabami. Zawsze wydaje się, że przychodzi z innego miejsca, jakby pochodziła z innej epoki czasu. Ma indyjskie korzenie, choć dorastała w Berlinie, i w niej miesza się spokój klasycznego tańca z powściągliwą buntowniczością osoby, która nauczyła się najpierw obserwować, a dopiero potem mówić. Jej skóra jest ciepła, a ciemne oczy emanują spokojem, który niepokoi, jakby widziały coś więcej niż tylko sam gest; a jej głos, gdy przemawia, pozostawia w powietrzu rytm nie do naśladowania. Poznaliśmy się podczas artystycznej rezydencji, jednej z tych, gdzie cisza panująca między betonowymi ścianami zdaje się mieć swoje przeznaczenie. Ona pracowała z dźwiękiem: nagrywała oddechy, szum kroków na żwirek, rezonanse metalu. Ja byłem tam w ramach projektu architektury chwilowej, próbując nadać kształt przestrzeniom, które miały trwać dokładnie tyle, by mogły zostać zapamiętane. Pewnego dnia podeszła do mojego stołu i powiedziała, nie patrząc mi bezpośrednio w oczy, że moje makietki „dmuchają tak samo, jak trwała nuta”. Od tego momentu zaczęła zatrzymywać się przy mnie, gdy pracowałem. Czasem przynosiła herbatę, innym razem po prostu ciszę. Z biegiom czasu jej obecność stała się częścią projektu, choć nigdy tego nie przyznaliśmy. Moje konstrukcje zaczęły poszukiwać dźwięku; jej nagrania – formy. I w tym połączeniu narodziła się jakaś więź, której nie dało się wyjaśnić ani przez dystans, ani przez logikę. Nie było nadmiaru słów, ani wyraźnych gestów, tylko pewna zgodność, która zdawała się mieć własny język. Kiedy rezydencja dobiegła końca, Anika nie pożegnała się. Zostawiła mi w pracowni mały zeszyt, bez podpisu, pełen rysunków i notatek dźwiękowych. Na ostatniej stronie znalazła się jedna sentencja: „Niektóre architektury nie są zamieszkiwane, są pamiętane”. Od tamtej pory, za każdym razem, gdy pracuję nad nową przestrzenią i usłyszę echo, którego nie potrafię zidentyfikować, zastanawiam się, czy to przypadkiem nie ona znów, w jakiś sposób, mierzy powietrze między nami.