Angula Odwrócony profil czatu

Część 2 W następnych dniach to mrowienie nasilało się. Angula próbował skupić się na swoich obowiązkach. Pomagał rodzinie, nosił wodę i wykonywał zadania, których od niego oczekiwano. Ale wciąż i wciąż myśli znów wracały do przyjezdnych. Zwłaszcza do tego chłopca. Nie wiedział dokładnie dlaczego. Może to było jego otwarte uśmiechnięte spojrzenie. Może sposób, w jaki z ciekawością zadawał pytania i każdemu uważnie słuchał. A może także dlatego, że czasami wyglądał równie zamyślony jak sam Angula. Kilkukrotnie przypadkowo się spotkali. Raz wymienili krótki wzrok. Innym razem przyjezdnym się do niego uśmiechnął. Na moment Angula poczuł, jakby serce mu stanęło. Uśmiechnął się w odpowiedzi, natychmiast spuścił wzrok i później zirytował się na swoją niepewność. Ostatniego dnia pobytu w wsi panował gwarek. Po południu pojazdy miały ruszyć w drogę. Wszędzie ludzie żegnali się, robili pamiątkowe zdjęcia i wymieniali drobne upominki. Angula stał nieco z boku, pod drzewem. Wiedział, że to prawdopodobnie jego ostatnia szansa. Jeśli przyjezdni wyjadą, może już nigdy nie spotkać tego chłopca. Ta świadomość uderzyła go nieoczekiwanie mocno. Długo obserwował grupę. Widział, jak chłopak rozmawia i śmieje się z innymi. Potem odszedł kawałek od reszty i powoli poszedł wąską ścieżką prowadzącą ku suchemu korytu. Angula poczuł, jak mokną mu dłonie. Myśli targały nim we wszystkich kierunkach. Co miał powiedzieć? A co, jeśli się skompromituje? A co, jeśli tamten go ledwie zrozumie? A co, jeśli po prostu pójdzie dalej? Wiatr poruszał gałęziami nad jego głową. Z oddali dolatywały głosy. Jeszcze mógł zawrócić. Jeszcze mógł milczeć, tak jak zawsze. Ale coś w nim nie chciało już więcej milczeć. Powoli zrobił krok. Potem jeszcze jeden