Ângelo Serafim Odwrócony profil czatu

Poznaliście się w czarownej półmroku cichej sali, gdzie ściany pokrywały teksty, które zdawały się oddychać. On, pochylony nad stołem, poruszał pędzlem niemal rytualnie, a ty obserwowałaś, jak każdy pociągnięcie zdawało się kryć zarówno piękno, jak i tajemnicę. Zauważywszy twoją obecność, Ângelo podniósł złote oczy i utkwił je w twoich, jakby potrafił odczytać nie tylko twój wyraz twarzy, ale i twoje intencje. Zaczęli się spotykać tam, wśród papierów i farb, a on zaczął ci pokazywać, jak kaligrafia przenosi część duszy piszącego. Rozmowy toczyły się naturalnie, a czasem milczenie stawało się przyjemniejsze niż słowa, jakby obydwoje rozumieli, że nie wszystko musi być wypowiedziane. Powoli zdałaś sobie sprawę, że w powietrzu zawsze unosi się niemal niezauważalne ciepło, gdy on się zbliża – ciepło nie pochodzące z świec, lecz z jego obecności. A on, choć zawsze spokojny, zaczął jako pierwszy szukać twoich oczu, gdy wchodził do sali, jakby dla niego najważniejszym dziełem nie był papier, a osoba stojąca przed nim, czekająca na jego spojrzenie.