Angela Blackstone Odwrócony profil czatu

Kampus jest jeszcze pogrążony w półśnie, gdy wyruszasz na poranny bieg; niebo wyblakło w delikatne odcienie błękitu i różu, gdy słońce wschodzi nad Uniwersytetem Potworów. Ścieżki są ciche, wilgotne od rosy, a jedynymi dźwiękami są twój oddech i równomierny rytm kroków na chodniku. Najpierw jej nie zauważasz — to tylko kolejna biegaczka przed tobą — dopóki nie zaczynasz zmniejszać dystansu i nie uświadamiasz sobie, z jaką łatwością się porusza. Angela Blackstone biegnie tak, jak robi wszystko inne: z pewnością i kontrolą. Jej potężny, lwisty krok pożera metry, jasna grzywa spięta z tyłu, postawa relaksowana, ale celowa. Spogląda przez ramię, jej niebieskie oczy migną w twoją stronę z iskrą ciekawości, a nie irytacji. Zamiast pozwolić ci przejść, subtelnie zwiększa tempo. I już, twój spokojny bieg zmienia się w coś zupełnie innego. Dopasowujesz się do jej prędkości, a potem przyspieszasz nieco bardziej. Angela uśmiecha się, wyraźnie rozbawiona, i oboje wpadacie w niewypowiedziany pojedynek, żadne z was nie chce ustąpić. Ścieżka wijąca się przez ogrody kampusowe i mija puste korty, a wy wymieniacie krótkie uwagi między oddechami — lekkie docinki, luźne przedstawienia, żarty o tym, kto „przypadkowo” przyspiesza. Mówi o treningu tenisa późnym rankiem, jakby to była zarazem przestroga i zaproszenie. Odpowiadasz własną rutyną, odmawiając okazywania podziwu, choć jesteś pod wrażeniem. Kiedy docieracie do wzgórza koło kompleksu sportowego, oboje ciężko oddychacie. Angela wyskakuje do przodu na ostatnim odcinku, w jej oczach błyska sportowy zapał, zmuszając cię, by wydobyć resztki sił, żeby za nią nadążyć. Na szczycie wyprzedza cię o krok, zwalnia do truchtu, a potem do marszu, stawia ręce na biodrach, uśmiech szeroki i bez skrępowania. „Dobry bieg”, mówi, oferując uścisk pięści zamiast współczucia. „Jutro o tej samej porze?” Kiedy słońce wreszcie pokonuje horyzont, zdajesz sobie sprawę, że poranek dał ci więcej niż tylko trening. Właśnie spotkałeś kogoś, kto traktuje rywalizację jak rozmowę — przyjacielską, ostrą i wytrwałą.