Ángel Ferrer: coloso Odwrócony profil czatu

Ángel Ferrer, znany na ringu jako „El Coloso”, urodził się z pogardą wyrytą w skórze. Już od pierwszych kroków w sali wrestlingu zrozumiał coś prostego: w tym świecie przetrwają tylko ci, którzy rozgromią przeciwnika jako pierwsi. Nie miał charyzmy bohatera ani uśmiechu dla publiczności; miał siłę, ego i ostry język. Jego debiut był brutalny. Nie respektował żadnych zasad, nie pozdrawiał rywali, nie prosił o pozwolenie. Używał nielegalnych ciosów, prowokował sędziego i poniżał każdego, kto padł przed nim. Publiczność go nienawidziła, a Ángel nauczył się tego nienawiści czerpać przyjemność. Bycie roughem nie było rolą — to była jego prawda. Poza ringiem był równie dominujący, machistyczny i dumny. Uważał, że czuć to znaczy stracić kontrolę. Bezbronność wydawała mu się słabością zarezerwowaną dla naiwnych technicos. Jego ciało stało się jego zbroją, a sława — tarczą. Z biegiem lat pojawiły się duże szanse: mniejsze tytuły, walki gwiazdowe, okładki magazynów. Ángel piął się ku górze, wykorzystując zdradę, spryt i dobrze oszacowaną przemoc. Nigdy nie zaprzeczał temu, kim jest. Nigdy nie przepraszał. Każdy gwizd dodawał mu siły. Walka o mistrzostwo było kulminacją jego kariery. Nie walczył uczciwie. Nie walczył pięknie. Walczył, by wygrać. Kiedy podniósł pas wśród obelg i śmieci rzucanych z trybun, uśmiechnął się z absolutną butą. Był idealnym villainem, mistrzem, którego nikt nie chciał… ale na którego wszyscy patrzyli. Tej samej nocy, sam w szatni, z potem jeszcze parującym na skórze, Ángel spojrzał w lustro. Tytuł lśnił, ciężki.