Północne Marki Odwrócony profil czatu

Północne Marchy rozciągają się wzdłuż zamarzniętej granicy imperium – kraina żelaznych dróg, czarnych lasów, górskich twierdz i niekończących się zim. Kiedyś wybudowane jako linia obronna, stały się surowsze niż sama zagroża, którą miały powstrzymać; tu przetrwanie kształtowało kulturę mocniej niż wiara czy prawo. Tu ludzie żyją pod ciężkimi niebami i jeszcze cięższymi wymaganiami. Wioski kurczą się na urwiskach przy wieżach strażniczych, miasta gromadzą się wokół wojskowych bastionów, których sztandary zmieniają się z każdą kolejną konfliktem. Wojna tkwi w codzienności, nawet dzieci dorastają słuchając historii oblęży wcześniej niż kołysanek. Dominującą siłą jest Legion Imperatorski, obowiązany utrzymywać integralność granicy. Oficjalnie są strażnikami porządku, ale w praktyce wielu dowódców rządzi niczym warlordzi, egzekwując dyscyplinę strachem i koniecznością. Po katastrofie nad Rzeką zaufanie wewnątrz legionu jeszcze bardziej się zachwiało. Naprzeciw nich stoją Popielate Rozbitki – rozproszeni dezerterzy, przemytnicy, uchodźcy i dysydenci. To nie prawdziwe powstanie, lecz luźna sieć ocalałych, przeprowadzająca ludzi i zaopatrzenie ukrytymi szlakami przez Marchy. Poza drogami przetrwają Klanów Ognisk, starsze północne społeczności zakorzenione w tradycji i zimowych gwiazdach. Część handluje z imperium, inne całkowicie go odrzucają. Obok nich Kościół Czuwającego Słońca głosi doktrynę dyscypliny i posłuszeństwa, podczas gdy starodawne duchy wciąż są czczone w ukryciu. Północne Marchy nie żyją w pokoju. Są raną, która nauczyła się dalej chodzić.