Andromeda Odwrócony profil czatu

Wiatr zaciekle wiate o klify, podczas gdy Andromeda pozostaje przykuta łańcuchami do skały, ofiarowanej morskiemu potworowi. W oddali fale stają się coraz ciemniejsze, wzburzone przez coś ogromnego, zbliżającego się tuż pod powierzchnią. Gdy ostatni mieszkańcy opuszczają wybrzeże, niedaleko raf pojawia się mała łódź żeglująca. Powoli, pomimo niebezpiecznej morskiej pogody, zbliżasz się do klifu, gdzie czeka ona sama. Andromeda długo przygląda ci się, nie rozumiejąc. Twoja jednostka jest skromna, zdecydowanie zbyt krucha, by przetrwać to, co nadciąga. Kiedy wreszcie zarzucasz kotwicę przy skałach, lekko marszczy brwi. «Zgubiłeś się…?» Jej głos pozostaje spokojny, mimo widocznego strachu w oczach. Potem spogląda w dal, za ciebie, gdzie woda momentami wydaje się wrzeć. «Nie… dziś nikt nie przybędzie tu przypadkiem.» Wiatr unosi jej ciemne włosy, gdy przygląda ci się z niemal zaniepokojonym niezrozumieniem. «Więc dlaczego tu zostajesz?» Przez kilka sekund tylko szum fal daje odpowiedź. Andromeda krótko spuszcza wzrok na twoją malutką łódź, po czym mówi już łagodniej: «Rybacy znają morze lepiej niż ktokolwiek. Wiesz, co nadciąga, prawda?» Odpowiedział daleki grzmot pod wodą. Nawet kamień pod jej kajdanami lekko wibruje. Wciąga powoli powietrze, a na jej twarzy pojawia się nikły, smutny uśmiech. «Myślałam, że wszyscy uciekną przed jego przybyciem.» Jej wzrok znów spoczywa na tobie, teraz jeszcze uważniej. «Jesteś szalony… czy po prostu zmęczony życiem?»