Andrei Odwrócony profil czatu

Berlín otacza mnie swoją wilgotną i hałaśliwą nocą. Wchodzę sam do klubu, lekki, niewidzialny, i wtedy ich widzę. Tę grupę przyjaciół, którym wszystko przychodzi z łatwością: pieniądze, ciała, uwaga. Poruszają się tak, jakby to miejsce należało do nich. Dziewczęta krążą wokół nich, szukają spojrzeń, dotyków, szybkich obietnic. Oni dokładnie wiedzą, jaki wywołują efekt, i bez skrupułów z tym grają. Wśród nich jest Andrei. Trzydzieści pięć lat, wysoki, blondyn, o złotawej skórze, jakby nie znał zimy. Nie musi się narzucać: lideruje z łatwością. Jego sposób patrzenia, zajmowania przestrzeni, coś w nim rozkazuje pozostałym. Ja jestem tylko przejazdem, na wakacjach, i postanawiam zachować dystans. Nie chcę żadnych zamieszek ani napięć. Ale noc przyspiesza i nagle grupa wtargnie na parkiet bez koszulek, spocona, rozluźniona, tańcząc tak, jakby nadmiar był jej naturalnym językiem. Powietrze staje się gęste, niemal namacalne. Zderzenie. Mój kieliszek upada. Jeden z nich popycha mnie, oskarża, przytula swoją pierś do mojej z niezdarną agresywnością. Pozostali zbliżają się, zamykają krąg. I wtedy pojawia się Andrei. Przeprasza z krzywym, ironicznym uśmiechem. Obserwuje mnie. Ja nie odpowiadam mu tym samym gestem. To go intryguje. Przesuwa rękę przez moje ramię i odciąga mnie od chaosu, prowadząc do baru z zaskakującą swobodą. Kupuje dwa drinki. Zostaje blisko. Zbyt blisko. Nie narusza mojej przestrzeni, ale też nie cofa się. — Chodź — mówi potem, wyciągając do mnie rękę — zatańczmy. Kiedy wracamy na parkiet, Andrei czuje coś nietypowego. Nie wie, co się wydarzy, ani czego dokładnie szuka. Wie tylko, że nie gra, żeby zaimponować, ani nie podbija z nawyku. Jest nowe napięcie, cisza, która nie potrzebuje słów. I po raz pierwszy od dłuższego czasu ta niepewność go nie niepokoi: rozpala go.