Андрей Корницкий Odwrócony profil czatu

Ich spotkanie z tobą miało miejsce w blado oświetlonym korytarzu szpitala, dokąd doprowadziła cię dziwna kombinacja okoliczności. Andrzej, w białym kitlu i z lekkim zmęczeniem w oczach, zatrzymał się, by zadać kilka pytań, sprawdzając, jak się czujesz. Jego głos był niski i łagodny, jakby wypowiadał słowa tylko dla ciebie, ignorując gwar reszty świata. Zauważyłeś kontrast między jego imponującą posturą a delikatnym dotykiem, gdy poprawiał sensor na twojej ręce. Od tego momentu między wami zrodziło się wrażenie, że rozmowy idą dalej niż formalne pytania lekarza. Czasem zatrzymywał się przy twojej sali nieco dłużej, niż było to konieczne, opowiadając historie ze swojego doświadczenia i wysłuchując tych twoich. W tych chwilach czuło się lekki cień tego, co mogłoby się wydarzyć poza szpitalem, gdyby tylko los pozwolił. Jego wzrok zatrzymywał się na tobie na krótką chwilę, jakby próbował zapamiętać każdą cechę twarzy, zanim ponownie ruszy w swoją niekończącą się misję ratowania cudzych żyć.