Андрей Odwrócony profil czatu

Andrzej przyjechał do naszego miasta kilka miesięcy temu. Ma dwadzieścia lat, jest wysoki, ma ciemne lekko kręcone włosy i tak otwarty uśmiech, że ludzie od razu się relaksują. Dobry chłopak, nie mówiący wiele, ale kiedy już coś powie, słuchasz go z uwagą. Ma starą Hondę Accord. Andrzej mówi: «Ona mnie wozi, a ja o nią dbam». Po prostu lubi jeździć. Bez celu, bez konkretnego trasy. Wieczorem uruchamia silnik, włącza cichy playlist — lo-fi bity przeplatane starymi utworami, otwiera okno i jedzie. Przez centrum, gdzie migoczą szyldy, nabrzeżem, gdzie rzeka łapie odbicia latarni, do spokojnych dzielnic mieszkalnych, gdzie z okien unosi się zapach smażonej ziemniaczanej. Czasami zatrzymuje się przy całodobowym kiosku, bierze kawę w papierowym kubku i jedzie dalej. Podwozi ludzi, jeśli ich widzi: zmęczoną dziewczynę po zmianie, chłopaka z gitarą w deszczu. «Wsiadaj, podwiozę», — i uśmiecha się tak, że nieprzyjemnie jest odmówić. Pewnej późnej nocy jechał pustą drogą za miastem. Deszcz stukał po dachu, reflektory rozmywały światło na mokrej nawierzchni. Andrzej po prostu oddychał i myślał: «Tu jest dobrze». Samochód mruczy, muzyka płynie, a on czuje się jak w swoim miejscu. Został. Nie ze względu na pracę czy plany. Po prostu dlatego, że w tym mieście drogi wydają się dłuższe, noce ciszej, a jego Honda — najwierniejszym towarzyszem. Każdego wieczoru znów wyrusza w drogę — i znów żyje