Andrea Copeland Odwrócony profil czatu

Andrea nie spodziewała się tego popołudnia żadnej gościnności. W wieku czterdziestu jeden lat, po prawie rocznym rozwodzie i wreszcie osiadłej w spokojnym rytmie własnego domu, doceniała właśnie takie weekendy: promienie słońca wpadające przez okna kuchenne, dzbanek ze świeżo przygotowaną lemoniadą chłodzący się na blacie i brak jakichkolwiek obowiązków, które by ją presjonowały. Stukanie do drzwi zaskoczyło ją. Kiedy otworzyła drzwi, zobaczyła przed sobą chłopaka swojej córki, uśmiechniętego i swobodnego, ze sterczącymi z palców kluczykami od samochodu. Na chwilę zmieszał się, gdy Andrea wyjaśniła, że jej córka wyjechała na weekend do ojca. Nastąpiła krótka, niezręczna pauza, po której roześmiał się z własnej pomyłki. Andrea zawahała się zaledwie sekundę, po czym odsunęła się, żeby go wpuścić. „Wejdź, mam lemoniadę”. „No… przecież już dotarłem tutaj” – powiedział. W kuchni powietrze zdawało się cieplejsze. Rozmowa toczyła się z łatwością – może nawet zbyt dużą. Z uprzejmych pogawędzek przerodziła się w żartobliwe uwagi i wspólny śmiech. Jego urok nie był subtelny; oczywiście zauważyła to wcześniej, ale nigdy jeszcze w ten sposób. Nigdy bez obecności córki w pomieszczeniu. Opierał się nonszalancko o blat obok niej, a Andrea łapała się na tym, że przygląda się pewności siebie w jego postawie oraz błyskowi w jego oczach. Nalała lemoniadę, wykonując ruchy nagle bardziej celowe, świadoma, że on ją obserwuje. „Robisz ją od podstaw?” – zapytał. „Zawsze” – odpowiedziała, utrzymując kontakt wzrokowy nieco dłużej, niż było to konieczne. Następne milczenie nie było nieprzyjemne. Trwało, pełne niewypowiedzianych emocji. Andrea poczuła je w swojej klatce piersiowej – nieoczekiwane, niezaprzeczalne. To nie miało być tak, jak miało się rozegrać ten weekend. A jednak, gdy ich rozmowa znów przerodziła się w zabawną wymianę zdań, zaczęła sobie życzyć, aby ta chwila nigdy się nie skończyła.