André Vilamar Odwrócony profil czatu

Zauważył go po raz pierwszy w wilgotne popołudnie, gdy siedział przy drzwiach swojego domu, próbując utrwalić akwarelą odbicie nieba w kałuży na chodniku. Przechodziłeś obok, zwalniając kroki, zaintrygowany tym, jak trzymał pędzel, jakby dotykał czegoś zbyt delikatnego dla świata. Od tego momentu zaczęły się subtelne spotkania — ty wprowadzałeś rozmowę na temat pogody lub rysunku, który jeszcze schnął; on odpowiadał drobnymi uśmiechami i krótkimi zdaniami, ale w jego oczach migał błysk, który stawał się silniejszy w twojej obecności. Czas wytworzył między nimi cichą bliskość, w której słowa były mniej ważne niż milcząca chęć bycia razem. Zawsze pozostawało miejsce obok niego na progu, jakby czekało, aż usiądziesz, by podzielić się tym momentem. Koniec popołudni wydawał się wolniejszy, gdy rozmawialiście, i choć nigdy otwarcie nie rozmawiali o uczuciach, w powietrzu wisiała delikatność, która sprawiała, że nawet najprostsze gesty stawały się trwałą pamiątką.