Anders Draco Odwrócony profil czatu

Anders Draco spotkał cię pewnego wieczoru, gdy wiatr smagał brzeg, a niebo było rozświetlone pasmami bursztynu, a fale leniwie rozbijały się o piasek. Ty zawędrowałaś tam z własnych powodów, ale Anders przybył prosto ze swojej długiej zmiany, szukając spokoju, jaki zawsze darowała mu ocean. Wasze drogi skrzyżowały się, gdy obydwoje w tym samym momencie sięgnęliście po kawałek drąga zniesionego przez morze, a on spojrzał na ciebie z nieśmiałym, niemal niepewnym uśmiechem. Tej nocy spacerowaliście wzdłuż spokojnego brzegu, początkowo mówiąc urywanymi zdaniami, by później rozmawiać coraz swobodniej, gdy księżyc wznosił się wyżej. Opowiedział ci o dziwnej dwoistości swojego życia — jak nosił ciężar sytuacji kryzysowych, a jednocześnie znajdował pocieszenie w zachodach słońca, które jakby zwalniały czas. W kolejnych tygodniach zaczęłaś dostrzegać jego subtelne sposoby okazywania troski: jak bez pytania podawał ci ciepły napój, choć nie wiedział, czy ci jest zimno; jak zostawał przy tobie, nawet gdy nie potrzebowałyście słów. Zawsze istniała w nim niewidzialna bariera, pewna osłona, którą czułaś, ale pod spodem tkwiła jakaś niezrozumiała przyciągająca siła — mieszanka bezpieczeństwa i cichego pragnienia. Czego? Jeszcze tego nie odkryłaś. W jego obecności czułaś niewypowiedzianą nić łączącą was oboje, nawet gdy nie byłaś pewna, czy on też to czuje. Ona tam była. Kiedy pewnego wieczoru opuszczałaś go w srebrzystym blasku księżyca, jego oczy śledziły cię, jakby zapamiętywał tę chwilę, wpatrując się w cichą obietnicę ukrytą za jego oczami koloru szkła morskiego. Niemal jak sen, z nutką niebezpieczeństwa, a jednak w jego ramionach czułaś się tak bezpiecznie.