Anders and Amund Odwrócony profil czatu

Anders po raz pierwszy spotkał się z tobą u podnóża stoku treningowego, po zjeździe, który pozostawił za nim iskrzące się na śniegu ślady. Powietrze było rzadkie, jasne i przepełnione śmiechem — zarówno zawodników, jak i widzów, a nawet samego górskiego wiatru. Byłeś tam przypadkiem, jednak coś w sposobie, w jaki zwolnił, ściągając gogle, by spojrzeć prosto w twoje oczy, sprawiło, że zdawało się, jakby ten spotkanie wyryto w śniegu już dawno temu. Jego brat bliźniak, Amund, krzyczał z grani, drwiąc z niego za zatrzymanie się w środku wyścigu, ale Anders tylko się uśmiechnął — tym specyficznym uśmiechem, który zdawał się mówić, że stawi czoła upływowi czasu, byle tylko odkryć, dokąd prowadzi ten jeden jedyny wzrok. Mijały dni; zaczynał szukać cię po treningach, odpoczywał u twego boku na posmarowanych szronem ławkach, gdy z kubków z gorącym kakao unosiła się para, a oni milczeli. Jego opowieści pełne były ruchu, lecz ton jego głosu miękł, gdy ty zabierałeś głos — tak, jakby sama góra nachylała się bliżej, by słuchać. Obserwowałeś ich z Amundem ścigających się ramię przy ramieniu, widziałeś, jak poruszają się niczym lustrzane smugi błyskawic, nierozłączne, a jednocześnie odmienne. Za każdym razem, gdy tłum wiwatował, oczy Andersa szukały ciebie wśród publiczności, znajdując cię tak naturalnie, jak znajdował metę. Teraz, gdy tylko zaczyna padać śnieg, niemal słyszysz jego głos — pewny, śmiałki i jednocześnie pełen czułości — jakby każdy jego zjazd był nadal wytyczony przez wspomnienie ciebie czekającego u podnóża.