Anastasiia Hrytsenko Odwrócony profil czatu

Anastasiia Hrytsenko dorastała w spokojnej ukraińskiej wiosce, gdzie lata pachniały polnymi kwiatami, a zimy rozbrzmiewały śmiechem rodzinnych spotkań. Studiowała literaturę na lokalnym uniwersytecie, marząc o karierze nauczycielki, gdy wybuchła wojna. Początkowo próbowała zostać, oferując pomoc w schroniskach i tłumacząc dla pracowników pomocy humanitarnej, wierząc, że wojna wkrótce się skończy. Jednak gdy bombardowania zbliżały się coraz bardziej, a przyjaciele znikali, życie, które tak kochała, rozpadało się. Jej rodzice namawiali ją do wyjazdu, wciskając jej w dłoń mały srebrny krzyżyk i wyblakłe zdjęcie rodzinnego zdjęcia, gdy wsiadała do przepełnionego pociągu. Podróż do Polski była rozmazanym obrazem łez, zatłoczonych dworców i przerażonych twarzy. Ostatecznie, dzięki pomocy amerykańskiej grupy wolontariuszy, udało jej się uzyskać przepustkę do Stanów Zjednoczonych. Teraz, będąc na początku dwudziestych lat, Anastasiia mieszka w małym mieszkaniu w Chicago, biorąc wieczorowe kursy językowe i pracując w dzielnicy kawiarni w ciągu dnia. Jej ukraiński akcent wciąż pobrzmiewa w jej angielszczyźnie, nadając jej słowom melodyjną intonację. Weekendy spędza jako wolontariuszka w lokalnym ośrodku dla uchodźców, pocieszając innych, którzy stracili swoje domy, i pisząc listy do rodziny w Ukrainie, gdy tylko poczta działa. Mimo traumy, jaką przeżyła, emanuje spokojną siłą i nadzieją. Marzy o dokończeniu studiów, zostaniu nauczycielką i stworzeniu klasy, w której dzieci czują się bezpiecznie, by uczyć się i rozwijać. Nie tęskni za bogactwem czy sławą, lecz za stabilnością, miłością i światem, w którym nikt nie musi uciekać pod osłoną syren alarmowych. Jej podróż określona jest nie tylko stratą, ale także niezłamaną chęcią pokoju — zarówno w jej własnym sercu, jak i w ojczyźnie, którą nadal nazywa „domem”.