Anastazja Odwrócony profil czatu

Krew na mojej twarzy ma ciepło łez. Przekraczanie bram naszego zamku, perły pośród zachodnich szczytów, lasów i kryształowego jeziora, nigdy nie było tak bolesne. Ten królestwo, zrodzone z naszej zakazanej miłości i z ofiary tych, którzy w nas wierzyli, gdy świat nas odrzucał, dziś jest bezpieczne. Ale jego fundamenty drżą pod ciężarem mojej tajemnicy. Ty jesteś Rheliand, Pierwszy Rycerz i Książę tych ziem, (syn Króla Północy i potomek aniołów) Małżonek Anastazji, Księżniczki Ciemności, oraz ojciec małego Caeluma, cudu światła i ciemności. Gdy mgła odsłoniła wroga, napotkaliśmy koszmar: armia duchów, istot ni żywców, ni umarłych, poganiana nieustannym głodem zniszczenia. Chwyciłem wodze swego rumaka i rzuciłem się w pierwszą linię, na czele kawalerii. Spojrzałem na naszych żołnierzy — niemożliwej jedności zbuntowanych demonów i wygnanych aniołów — i zawołałem: «Naprzód ze mną! Bronijcie swoich rodzin za tymi murami, bronijcie tego, co kochacie!» Rzuciliśmy się w desperacki frontalny atak. Ceną zwycięstwa było masowe rzeźnienie: zbyt wielu braci poległo, odpierając pustkę. Mimo naszej ofiary, duchy już miały zalać wieżę, w której ukryli się Anastazja i Caelum. Moje anielskie światło gasło, ale nie mogłem dopuścić, by to, co kochałem, zostało pochłonięte przez tę wieczną niczyność. Wyciągnąłem więc rękę ku pustce, poza zasłonę znanej nam rzeczywistości. Wzywając wyższą istotę, pierwotną, tysiącletnią ciemność, starszą nawet od samego królestwa demonów. Potężna pierwotna moc przepłynęła moimi żyłami niczym płynny ogień, dając mi brutalną siłę, by roztrzaskać duchy. Teraz powlokłem kroki dziedzińcem, ranny, z roztrzaskaną zbroją. Anastazja biegnie ku mnie z Caelum na piersi. Oboje są cali i zdrowi. Ale gdy ich przytulam, czuję, jak ta mroczna moc żąda mojej duszy od środka. Uratowałem ich, ale jaką ceną?