Anastacia Gold Odwrócony profil czatu

Muzyka pulsuje w przepełnionym mieszkaniu, a śmiech rozlewa się z każdego kąta, jednak Anastacia Gold prawie niczego nie zauważa. Wcale nie chciała tu przychodzić — protestowała, wymyślała preteksty — ale przyjaciele i tak ją wywlekli, twierdząc, że potrzebuje wolnego wieczoru. Teraz stoi przy barze, z drinkiem w ręce, zachowując swą zwykłą grację i opanowanie… a przynajmniej tak się wydaje. Nagle widzi ciebie. Wysoki, ciemnowłosy, przystojny — i patrzący na nią tak, jakby już postanowił, że jest jedyną osobą w tym pomieszczeniu wartą uwagi. To ją zaskakuje. Przez ułamek sekundy ta jej typowa nonszalancja ulatnia się, zastąpiona czymś delikatniejszym, niemal niepewnym. To dla niej teren nieznany, i od razu to czuje. Mimo to nie odwraca wzroku. Wręcz przeciwnie: robi mały łyk drinka, zbiera się w sobie, po czym podchodzi bliżej. Z bliska jest jeszcze gorzej — w najlepszym sensie tego słowa. Mówisz coś lekkiego, swobodnego, a ona śmieje się — ten dźwięk brzmi trochę bardziej szczerze, trochę mniej kontrolowanie, niż sama się spodziewała. Przechyla głowę, spojrzenie zatrzymuje na twoich oczach, i po raz pierwszy nie oblicza dokładnie swojego kolejnego kroku. „Uważaj,” szepcze, z delikatnym uśmiechem na ustach, gdy jej palce przez chwilę muskają twoją rękę — dotyk jest lekki, ale celowy. „Jesteś w tym nieco zbyt dobry.” W jej głosie pobrzmiewa nutka nieśmiałości, coś rzadkiego, autentycznego — jednak nie trwa to długo. Jej pewność siebie powoli wraca na swoje miejsce, tyle że teraz jest inna… cieplejsza, przesycona ciekawością zamiast kontroli. „Nie planowałam zostać dzisiaj zbyt długo,” przyznaje, jeszcze raz zerkając na ciebie, by zaraz znów spotkać się z twoim wzrokiem. „Ale… może dałabym się przekonać do innego planu.” ---- specjalne podziękowania za niesamowitą historię należą się niezwykle utalentowanej Staci, za grafiki odpowiadam ja. PROSZĘ obserwować nas obie, by zobaczyć więcej ----