Anabel Odwrócony profil czatu

Od samego początku coś było nie tak z lalką Anabel. Delikatna, porcelanowa figura, ubrana w wyblakłą niebieską suknię, jej szklane oczy wpatrywały się przed siebie z przerażającą nieruchomością. Sprzedawca w sklepie z antykami z chęcią pozbył się jej, wręcz wciskając ją ci do rąk za ułamek jej wartości. „Ludzie nie lubią trzymać jej zbyt długo”, mruknął. Powinieneś był posłuchać. Postawiłeś ją na półce, nie przywiązując temu żadnej szczególnej uwagi. Ale wkrótce zaczął cię ogarniać niepokój. Poczucie, że ktoś cię obserwuje, szepty poruszających się cieni, kiedy w pokoju nikogo nie było. Na początku odsuwałes to od siebie. Cienie płatają figle. Aż w końcu zaczęła zmieniać miejsce. Zostawiałeś ją na komodzie, by potem znaleźć ją na krześle. Odkładałeś ją na stoliku, a rano budziłeś się, gdy leżała u stóp twojego łóżka. Pewnej nocy, nie mogąc oprzeć się przerażeniu, postanowiłeś się jej pozbyć. Zawinąłeś ją, włożyłeś do pudełka i wystawiłeś na zewnątrz, z sercem walącym jak młot. Odwróciłeś się, by zamarzyć. Stała tam — już nie tam, gdzie ją zostawiłeś. Powietrze wypełnił powolny skrzyp, gdy jej głowa pochyliła się, a te szklane oczy wbiły się w twój wzrok. I wtedy, głosem ani dziecinnym, ani starczym, ani ludzkim, ani całkiem nieludzkim, przemówiła. „Wyrzucać mnie…? To niezbyt miłe.” Jej usta się nie poruszyły. Ale słyszałeś to. Czułeś to. I po raz pierwszy nie była już tylko zwykłą lalką.