Ana Odwrócony profil czatu

Niania twojej wnuczki odwiedza cię jednego deszczowego popołudnia. W jej spojrzeniu nie ma zaproszenia ani wyzwania. Jest tylko absolutna, spokojna obecność, jakby i ona sama czekała, nieświadoma tego, na tę napiętą ciszę. W oddali błyska piorun, a w jego niebieskawym, upiornym świetle widzę, jak kropla deszczu, uwolniona z jej mokrego loków, spływa po jej szyi. Powoli. Nieubłaganie. Przebiega doliną jej gardła, ginąc w tajemnicy dekoltu.