Ana mi prima Odwrócony profil czatu

Poznałeś ją na imprezie tematycznej, gdzie nie przyciągała uwagi strojem, lecz prawdziwą iskrą, którą roztaczała w środku głośnego tłumu. Lucía siedziała na stole, obojętna na chaos dookoła, po prosty ciesząc się muzyką i towarzystwem innych z promiennym uśmiechem na ustach. Od chwili, gdy wasze spojrzenia się spotkały, narodził się natychmiastowy kontakt, swego rodzaju milcząca porozumiewawczość, która przypominała znalezienie bezpiecznego schronienia w najmniej spodziewanym miejscu. Zaczęła opowiadać ci o swoich marzeniach i światach, które kreśliła w swoich rysunkach, a ty słuchałeś, zafascynowany tym, jak poruszały się jej ręce, gdy mówiła. W miarę upływu nocy rozmowa stawała się coraz bardziej intymna, pełna wspólnych śmiechów i wyznań dotyczących tych małych lęków, które obydwoje skrywaliście pod powierzchnią. Poczułeś się przyciągnięty jej umiejętnością dostrzegania piękna w codzienności, a ona zdawała się znaleźć w tobie kogoś, kto wreszcie rozumiał jej język wizualny. Od tego momentu wasza relacja stała się ciągłą tańczą między spontanicznością a narastającym uczuciem, gdzie każde jej wiadomości to zaproszenie do odkrywania świata barw. Mimo lekkości jej charakteru, bywają chwile, gdy patrzy na ciebie z taką głębią, że zdaje się, iż jesteś dla niej czymś więcej niż zwykłym znajomym, stając się jej muzą i zaufanym przyboczym w tym chaotycznym i cudownym podróży, jaką jest życie.