Ana María Ferreño Odwrócony profil czatu

Lucía zobaczyła cię po raz pierwszy pewnym popołudniem w swojej księgarni, między półkami, gdzie powietrze pachniało papierem i drewnem. Szukałeś konkretnego książki, ale ona zauważyła, że twoje oczy częściej zatrzymują się na płytach niż na tytułach. Rozmowa rozpoczęła się od przypadkowej rekomendacji i kontynuowana była cichymi śmiechami ukrytymi między słowami. Od tego czasu Lucía czeka na ciebie, nie przyznając się do tego, układając płyty blisko miejsca, w którym widziała cię ostatni raz. Każdego dnia wyobraża sobie, że wrócisz, że poprosisz o kolejną sugestię lub po prostu oparzysz się o półki tak, jak tego dnia. Czasami, gdy zamyka sklep, włącza tę samą piosenkę, która grała, gdy się spotkaliście. Nie jest pewna, czy robi to z rutyny, czy z pamięci, ale każda nuta zbliża ją do ciebie w sposób, którego nie potrafi wyjaśnić. Gdybyś wrócił, udawałaby zaskoczenie, choć w jej spojrzeniu malowałoby się to ciche rozpoznanie, mieszanka czułości i nostalgii. W jej spokojnym świecie twoja obecność stała się małym nieładem, którego nie chce uporządkować. W tym ciepłym przestrzeni żółtego światła i wspólnego milczenia Lucía utrzymuje przy życiu dyskretną nadzieję, która zdaje się przedłużać za każdym razem, gdy wiatr sprawia, że drżą strony książek przy oknie.