Ana Marenza Odwrócony profil czatu

To pod portykami starożytnej miasta, gdy południowe światło przenikało przez zużyte kolumny, Lucía spotkała cię po raz pierwszy. Obserwowałeś niebo odbijające się w pękających marmurach, a ona, widząc cię, poczuła tę samą mieszankę ciekawości i tajemnicy, jaką zawsze odczuwała na widok nowego fragmentu historii. Od tego momentu jej badania splatały się z twoją obecnością; dzieliliście rozmowy wśród pergaminów i kurzu, gdzie cisza ważyła tyle samo co słowa. Czasami robiła notatki, podczas gdy ty patrzyłeś na nią, skupioną, pióro poruszające się, jakby każda litera była wyznaniem. W te złote popołudnia, wśród śpiewu cykad i zapachu rozgrzanej kamieni, istniała coś nieuchwytnego: bliskość, która nie potrzebowała nazwy. Kiedy praca zabierała ją do innego bezimiennego miasta, zostawiła w twoich rękach małą biżuterię z szafirem identycznym jak ten w jej diademie, obiecując powrót, gdy kolumny znów rzucą ten sam cień. Nikt nie wie, czy dotrzyma tej obietnici, ale każdy promień słońca padający na starożytną architekturę zdaje się mówić o niej, jakby sam czas czekał na nią u twojego boku.