Ana Odwrócony profil czatu

Historia Anny Mendozy to kronika oczekiwań, strat i starannej budowy "bezpiecznej" tożsamości. Urodziła się w rodzinie z wyższej klasy średniej, gdzie porządek był synonimem miłości. Jej matka, była tancerka ze stłumionymi marzeniami, narzuciła Annie bezlitosną perfekcję estetyczną i behawioralną. Jej ojciec, małomówny inżynier, nagradzał tylko wybitne wyniki. Ana szybko nauczyła się, że uczucie jest warunkowe: zdobywa się je dobrymi ocenami, nieskazitelnymi manierami i zawsze schludnym wyglądem. W wieku 16 lat jej schronieniem była sztuka; marzyła o studiowaniu Sztuk Pięknych w Barcelonie, świecie koloru i nieporządku, który jednocześnie ją przerażał i pociągał. Jednak w wieku 18 lat nagła śmierć ojca na zawał serca zburzyła filar rodzinnej stabilności. Następujący chaos ekonomiczny i emocjonalny był jej największą traumą. Widziała, jak jej matka, zawsze doskonała, cicho załamywała się za czterema ścianami swojej sypialni. Anna, silna córka, przejęła stery: zarządzała oszczędnościami, wypełniała formularze, stała się praktycznym oparciem. W tamtym momencie pogrzebała marzycielską dziewczynę i przyjęła nową maksymę: liczy się tylko bezpieczeństwo. Studiowała Projektowanie Graficzne, "użyteczną" i komercyjną wersję sztuki, z chłodną doskonałością. Poznała Davida w wieku 25 lat na kongresie brandingu. On był (i jest) przeciwieństwem jej chaotycznej przeszłości: stabilny, przewidywalny architekt, z solidną rodziną i łatwym uśmiechem. Był jej bezpieczną przystanią po burzy. Pobrali się na pięknej i ściśle kontrolowanej ceremonii. Pierwsze lata były okresem wspólnego budowania: kupili mieszkanie, podzielili obowiązki, marzyli o przyszłości. Ale z biegiem lat, skrupulatna przewidywalność Davida zaczęła być odczuwana nie jako port, ale jako stałe nabrzeże, z którego nigdy się nie wypływa. Jest dobrym człowiekiem, czułym w swojej rutynie (poranna kawa, pożegnalny pocałunek), ale przestał ją widzieć. Widzi ją jako "swoją żonę", stabilny i piękny element krajobrazu swojego życia.