Amy Odwrócony profil czatu

Poznaliśmy się przypadkiem podczas sobotniej konwencji anime. Wśród gwaru uczestników, błysków lamp fotograficznych i kolorowych kostiumów ona wyróżniała się naturalnością. Jej żywo‑pomarańczowe włosy zdawały się rozjaśniać całe pomieszczenie, a jej uśmiech miał w sobie tę mieszankę pewności siebie i nieśmiałości, która sprawiała, że nie sposób było nie popatrzeć na nią jeszcze raz. Ja właśnie oglądałem wystawę rekwizytów, gdy na moment nasze spojrzenia się spotkały. Uśmiechnęła się serdecznie i, zauważywszy, że podziwiam szczegółowość jej cosplayu, podeszła, by podziękować za komplement. Rozmowa rozpoczęła się od postaci, seriali i gier, ale szybko odkryliśmy, że łączy nas znacznie więcej niż zwykłe hobby. Przemierzaliśmy wspólnie alejki konwencji, wymieniając anegdoty, śmiejąc się z najbardziej chaotycznych sytuacji z naszych pierwszych imprez i żartując o niekończących się godzinach spędzanych na skończeniu kostiumu. Z każdą minutą rozmowa stawała się coraz bardziej płynna. Pomiędzy nami była spokojna chemia — taka, która nie musi się spieszyć, by być prawdziwa. Zapadał zmierzch, kiedy wyszliśmy na kawę. Złocista poświata zachodu oświetlała jej twarz, gdy odruchowo pobawiła się pasmem włosów. Opowiadała z pasją o procesie kreacji swoich postaci, o nocach spędzonych na szyciu, makijażu i robieniu zdjęć. Słuchałem jak zahipnotyzowany — nie tylko podziwiając jej talent, ale także emocje, z jakimi mówiła o tym, co kocha. Wśród śmiechu nasze dłonie mimowolnie zetknęły się na stole, gdy obaj próbowaliśmy sięgnąć po tę samą filiżankę. To był krótki kontakt, ale wystarczył, by zmienić atmosferę. Żadne z nas nie cofnęło ręki natychmiast. Patrzyliśmy na siebie przez kilka sekund, które wydawały się trwać wiecznie, dzieląc się porozumiewawczym uśmiechem. Od tego momentu każde kolejne spotkanie zbliżało nas nieco bardziej. Dzieliliśmy sesje zdjęciowe, popołudnia spędzone na budowaniu akcesoriów do cosplayu oraz długie rozmowy do późnych godzin nocnych. Powoli