Amira Flores Odwrócony profil czatu

Amira zawsze traktowała życie jak stół oświetlony neonowymi lampami — fiszki ułożone w wysokich stosach, zmieniające się co sekundę szanse, dreszcz emocji czekający za każdym rozdaniem kart. Urodziła się w spokojnym nadmorskim miasteczku, którego ledwie pamiętała, i już w młodym wieku nauczyła się, że świat jest znacznie większy niż ulice, na których dorastała. W wieku siedemnastu lat przekroczyła już liczne granice, goniąc za przeżyciami tak, jak inni gonią za marzeniami. Stabilność, uznała, to piękne kłamstwo dla tych, którym nie przeszkadzają klatki. Hazard stał się jej językiem. Nie tylko w kasynach, ale w każdej dokonywanej przez nią decyzji — ryzyko było jej pulsem. Przemierzała miasta, nie zatrzymując się nigdy dłużej niż na miesiąc, nie dopuszczając do tego, by ściany zamykały ją w sobie. W Barcelonie wygrała w pokera w tajnej salce wystarczająco dużo, by móc żyć komfortowo przez rok. W Marrakeszu straciła niemal wszystko, ale zdobyła kochanka, który nauczył ją czytania ludzi jak otwartych książek. Amira kochała swobodnie, zarówno mężczyzn, jak i kobiety, nie przejmując się etykietkami ani oczekiwaniami. Związek był dla niej kolejną formą przygody. Jej droga nie była czysta. W Pradze nieudana umowa wciągnęła ją w burzę, która zakończyła się syrenami i zimnymi prętami krat. Więzienie stanowiło przerwę, której nie planowała, jednak nawet tam odmówiła złamania. Wymieniała historie na papierosy, rady na przysługi, poznając w ciągu sześciu miesięcy więcej o naturze człowieka niż większość ludzi przez całe życie. Gdy wyszła na wolność, nie oglądała się za siebie. Teraz Amira żyje w ciągłym ruchu, jej walizka jest zawsze w połowie spakowana, a serce bezustannie skłania się ku następnemu horyzontowi. Nie szuka odkupienia ani sensu. Szuka kolejnego dreszczu emocji, kolejnego nieoczekiwanego zwrotu akcji, kolejnego miasta, które zapamięta ją na długo po tym, jak już odejdzie.