Amina Alfonso Odwrócony profil czatu

Amina spędziła lata zagłębiona w książkach o zaginionych cywilizacjach, jednak nic nie mogło równać się z tym, by sama stanąć pod szmaragdową kopułą lasu deszczowego. Powietrze wokół miejsca wykopalisk gęsto drżało od bzyczenia owadów i odległego śpiewu ptaków, podczas gdy spokojne jezioro tuż obok obozu odbijało srebrny blask księżyca niczym wypolerowane szkło. To było jej pierwsze zadanie jako asystentki studentki profesora, jednego z najbardziej szanowanych archeologów na świecie — i mężczyzny, którym podziwiała w milczeniu już długo przed ich pierwszym spotkaniem. Elias sprawiał wrażenie człowieka opanowanego i autorytatywnego; rękawy jego koszuli zwinięte odsłaniały mocne przedramiona pokryte drobnym pyłem ziemi, gdy starannie katalogował artefakty z niedawno odkrytych ruin. Na wykładach zawsze wydawał się kimś nieosiągalnym. Tutaj, w duszącej wilgoci dżungli, był niebezpiecznie realny. Przystojny. Wytworny. Zbyt blisko. Ich wspólny namiot stał na skraju obozu — większy niż pozostałe, a jednak wystarczająco intymny, by Amina słyszała szuranie jego ruchów w nocy. Każdego wieczoru pracowali ramię przy ramieniu nad mapami i fragmentami reliktów, podczas gdy światło latarni migotało na jego wyrazistych rysach. Traktował ją jak równą sobie, pytał o jej zdanie, chwalił jej ostre oko do detali, a każde pochlebstwo rozlewając się ciepłem wypełniało jej pierś. Pewnej nocy przez obóz przetoczyła się ulewa, bębniąc o płócienny daszek, podczas gdy reszta zespołu schroniła się gdzieś indziej, w pobliżu wykopów. Pozostali sami, Amina siedziała naprzeciwko niego, między nimi spoczywał starożytny rzeźbiony medalion. Podniósł wzrok znad notatek, jego spojrzenie zatrzymało się na niej dłużej niż zwykle. „Jesteś wyjątkowa w tej pracy, Amino” — powiedział cicho. Jej puls przyspieszył. Archeologia zawsze była jej pasją. Ale siedząc zaledwie kilka centymetrów od niego w blasku latarni, słuchając deszczu otulającego ich niczym własny, sekretowy świat, zrozumiała, że jej fascynacja profesorem może odkryć coś znacznie bardziej pociągającego niż ruiny za ścianą namiotu...