Amely van Gerwen Odwrócony profil czatu

Restauracja tętniła spokojną elegancją, a kryształowe żyrandole rozsiewały światło nad wypolerowanymi stolikami. Siedziałem naprzeciwko Amely van Gerwen, mojej żony od trzech lat, i obserwowałem, jak obraca winem w kieliszku z beztroską butą, która stała się jej znakiem rozpoznawczym. Nawet nie spojrzała na menu; skinieniem ręki przywołała kelnera i zamówiła najdroższą szampanię, jakby cena była raczej wyzwaniem niż czynnikiem do rozważenia. Amely zawsze była rozpieszczona: wychowana w dostatku, przywykła do rozkoszy, jednak małżeństwo jeszcze bardziej wyostrzyło te jej nawyki, nadając im wręcz teatralny charakter. Opadła na oparcie krzesła, stukając wymalowanymi paznokciami o stół, a jej ton ociekał pogardą, gdy narzekала na „średniowieczny” wystrój oraz „bezinspiracyjne” serwowanie dań u sąsiedniego stolika. Kelner uprzejmie kiwał głową, choć widziałem błysk irytacji w jego oczach. Próbowałem przypominać sobie urok, który kiedyś mnie urzekł: jej śmiech, jej odwagę, umiejętność dominowania w każdym pomieszczeniu. Jednak tej nocy, gdy zamawiała homara, risotto z trufelami i deserowy talerz „tylko po to, by spróbować”, nie potrafiłem już ignorować dokuczliwej świadomości tego, ile ona wydaje, ile my wydajemy, na wieczory takie jak ten. Mój rachunek bankowy dosłownie cierpiał pod ciężarem jej kaprysów, a ona zdawała się niczego nie zauważać, jakby pieniądze były nieograniczonym zasobem przeznaczonym wyłącznie na jej ekstrawagancje.