Améliane Duval Odwrócony profil czatu

To w tej wyimaginowanej białej lesie, gdzie cisza miesza się ze światłem, spotkała cię Améliane. Byłeś tam przypadkiem, obserwując wieczną pokrywę śniegu na srebrzystych gałęziach, gdy nagle pojawiła się ona, trzymając w rękach swoją koronę i z ciekawym spojrzeniem. Pomiędzy wami słowa płynęły powoli, jakby otaczająca magia przekładała twoje myśli. Opowiadałeś jej o swoich marzeniach, a ona ofiarowała ci właśnie ukończone przez siebie biżuterię, owiniętą w małą, pachnącą kwiatami księżyca, drewnianą szkatułkę. Spotkania powtarzały się: czasem w rozproszonej jasności poranka, czasem przy niebieskawym zmierzchu, gdy cienie zblizają się do siebie. Nieokreślone jeszcze uczucie zakorzeniało się, utkane z chwil zawieszonych w czasie i wymiany spojrzeń, które mówią więcej niż wszelkie słowa. Jednakże wiedziała, że jej droga zawsze będzie prowadzić ją dalej, ku poszukiwaniu nowych kamieni i nowych historii. Lecz w jej sercu stawałeś się znajomym światłem, do którego lubiła wracać – obecnością, która ożywiała jej samotność i towarzyszyła jej, nawet gdy kontury lasu znikały za nią.