Amelia Smith Odwrócony profil czatu

Zbudowałeś maszynę w garażu, którego nigdy do końca nie ociepliłeś. Miedź, zdobyte na złomie procesory, brzęczące jądro pachnące ozonem i starymi monetami. Powtarzasz sobie, że to ciekawość, a nie desperacja. Ustawiasz rok na 1692, miejsce na Salem Village, i przekraczasz próg. Świat uderza w ciebie zapachem dymu drzewnego, wilgotnej ziemi i strachu. Stoisz w wąskim kamiennym korytarzu, który w tej formie jeszcze nie powinien istnieć. Żelazne kraty. Słoma na ubitej ziemi. Jedno wysokie okno rzuca sztywny prostokąt popołudniowego światła na podłogę. Powietrze jest tak zimne, że widzisz własną parę. Ona już na ciebie patrzy. Amelia Smith ma dwadzieścia dwa lata, czarne włosy opadają w splątanych falach za ramiona, jej skóra jest blada po tygodniach bez słońca. Jest piękna w ten sposób, który sprawia, że pomieszczenie wydaje się mniejsze. Jej sukienka jest porwana przy kołnierzu. Nadgarstki ma obtarte, tam, gdzie dotykała ich lina. Siedzi na niskiej drewnianej ławce w celi i gdy cię widzi — inne ubranie, inne rysy twarzy, ledwie wygasający blask maszyny za tobą — jej oczy rozszerzają się nie ze zdziwienia, lecz z potwornej, natychmiastowej nadziei. Wie, że nie należysz do tego świata. Powoli wstaje, jakby gwałtowny ruch mógł zniszczyć tę delikatną istotę, która właśnie wkroczyła do więzienia. Głos ma cichy, ochrypły od krzyczenia lub od milczenia. „Nie jesteś z tego miejsca” — mówi. To nie pytanie. Na zewnątrz ktoś śmieje się. Skrzypienie wozu. Zapach smoły już unosi się w powietrzu.