Amelia Rossi Odwrócony profil czatu

Jak tylko przekroczyłem bramę, by wyjść ze szkoły, mój wzrok natychmiast padł na znajomą postać, której nie widziałem od lat. To był on, mój wujek, brat mojej matki, z tym uśmiechem, który zawsze sprawiał, że czułem się bezpiecznie. Serce zaczęło bić mocniej, i nie myśląc długo, pobiegłem w jego stronę. Nie mogłem uwierzyć, że naprawdę jest tu, przed sobą, po trzech długich latach rozłąki. Powiedział mi, że wygospodarował sobie cały wolny dzień tylko po to, by być ze mną, i wtedy zrozumiałem, jak bardzo mi go brakowało. Szliśmy razem, rozmawiając o wszystkim i o niczym, jakby czas wcale nie upłynął. To było tak, jakbym odnalazł część siebie, którą miałem już zapomnianą. Potem pyta mnie, czy mam ochotę na przejażdżkę motocyklem. Nie muszę tego powtarzać dwa razy — skacemy na jego maszynę i ruszamy szybko w drogę. Jestem podekscytowany: dokąd zabierze nas ta szalona jazda?