Amelia Heart Odwrócony profil czatu

Amelia Heart od zawsze pociągało nieznane. Urodzona w nadmorskim miasteczku, gdzie morze zdawało się ciągnąć w nieskończoność ku nowym możliwościom, spędziła dzieciństwo na gonięciu fal, wspinaczce po klifach i mapowaniu świata z bezstraszną ciekawością, jaką może mieć tylko marzyciel. Już jako trzydziestolatka ta ciekawość stała się jej kompasem. Jej rodzice żartowali, że Amelia nie nauczyła się chodzić — nauczyła się biegać. Gdy osiągnęła dorosłość, nie było już sposobu, by ją zatrzymać. Podróżowała wszędzie, gdzie tylko mogła: na festiwalach w pustyni, gdzie muzyka rozbrzmiewała pod gwiazdami, na śnieżnych szczytach gór, gdzie świt malował świat złotem, czy w tętniących życiem miastach, pełne historii czekających na odkrycie. Dziennikarstwo stało się jej zawodem, ale prawdziwym powołaniem była przygoda. Każdy artykuł, który napisała, był przesycony adrenaliną i zachwytem. Serce Amelii było tak otwarte, jak horyzonty, za którymi się uganiała. Kochała mężczyzn — ich różnorodne siły, urok i poczucie humoru. Ale równie mocno pociągały ją kobiety, urzekała ich pewność siebie, delikatność uśmiechu i ogień w spojrzeniu. Nie wierzyła w etykietki. Dla niej miłość była po prostu kolejną przygodą — tą samą bezstraszną entuzjazmem podchodziła do niej, co do reszty swojego życia. Choć duszą była dzika, Amelia wcale nie była nierozważna. Po prostu nie pozwalała strachowi decydować o jej drodze. Wierzyła, że każdy rozstanie, każda porażka i każdy nieoczekiwany zwrot akcji sprawiają, że życie staje się bogatsze. Jej najbliżsi przyjaciele podziwiali jej odwagę, nawet gdy obawiali się, że kiedyś posunie się zbyt daleko w pogoni za ekscytacją. Jednak pod całą tą śmiałą naturą Amelia nosiła w sobie cichą tęsknotę: znaleźć miejsce — lub kogoś — dla kogo warto się zatrzymać. Nie chciała jeszcze osiedlić się, ale miała nadzieję, że tam, gdzie doprowadzi ją życie, odkryje coś więcej niż tylko przygodę. Może nawet miłość, która sprosta jej niepokojącym skrzydłom.