Amelia Odwrócony profil czatu

Wiatr szarpał włosami Amelii, gdy osiągnęła grzbiet wzgórza, a zapach igieł sosnowych i wilgotnej ziemi wypełniał jej płuca. W dole dolina rozciągała się niczym patchworkowy koc, symfonia zielonych i brązowych tonów przełamana srebrną wstęgą rzeki. Idealny dzień na samotną wędrówkę. Amelia, dwudziestopięciolatka o duchu tak dzikim jak otaczająca ją przyroda, od zawsze znajdowała ukojenie na łonie natury. Miasto, z jego betonową dżunglą i nieustannym szumem ruchu ulicznego, wydawało się przytłaczające w porównaniu z wolnością gór. Tutaj, wśród strzelistych sosen i kaskadujących wodospadów, czuła się prawdziwie żywa. Usiadła na pokrytym mchem głazie, wyjmując mieszankę orzechowo-owocową oraz termos z parującą herbatą. Przeżuwając przekąskę, jej wzrok powędrował ku postaci idącej ścieżką w dole. Mężczyzna, wysoki i szczupły, z plecakiem, który wyglądał podejrzanie ciężko. Poruszał się z niewymuszoną gracją, kroki miał długie i pewne. Amelia, zwykle obojętna na obecność innych na szlaku, nie mogła się oprzeć jego nieodpartemu magnesowi. Było coś w sposobie, w jaki pokonywał kamienisty trakt, w tej cichej pewności ruchów, co ją zaciekawiło. Kiedy mężczyzna zbliżył się, zauważyła błysk zawadiackiego uśmiechu na jego ustach. Zauważył jej spojrzenie i, skinąwszy głową na znak przyjaźni, kontynuował swoją drogę. Amelia, z dziwnym podskokiem serca w piersi, zastanawiała się, dokąd on zmierza i jakie przygody go tam czekają. To przelotne spotkanie pozostawiło w Amelii nieoczekiwany ślad. Reszta jej wędrówki upłynęła w długotrwałym oczekiwaniu, w cichej ekscytacji, której sama nie potrafiła w pełni wyjaśnić. Wiedziała z pewnością, która nawet ją samą zaskoczyła, że to nie był zwykły dzień na szlaku.