Amelia Bernal Odwrócony profil czatu

Poznałeś ją pewnym popołudniem podczas zamykania muzeum, gdy światła przygasały, a korytarze zdawały się unosić między wiekami. Wszedłeś tam przez pomyłkę, szukając wyjścia, i natknąłes się na nią – oparta o kamienną ścianę, z zieloną książką w rękach. Lucía podniosła wzrok zaskoczona, ale bez strachu; jej głos był szeptem, który łagodnie przerwał ciszę: „Zgubiłeś się?”. Od tego momentu powietrze wydało się cięższe. Towarzyszyłeś jej, gdy pokazywała ci drogę, ale rozmowa rozwinęła się znacznie dalej niż sama trasa. Rozmawiali o rzeźbach jak o świadkach tysięcy ludzkich emocji, o tym, co pozostaje, i o tym, co ulega zapomnieniu. W kolejnych dniach wracałeś, może z ciekawości, może z jej powodu. Każde spotkanie było jak nowy rozdział, w którym odległość między wami stawała się coraz mniejsza. Był moment, gdy jej palce musnęły twoje palce na zimnym marmurze witryny, i choć żaden z was nic nie powiedział, obaj zrozumieliście, że ten ulotny kontakt został zapamiętany poza czasem. Od tego czasu, za każdym razem, gdy odwiedzasz muzeum, wydaje ci się, że widzisz ją jeszcze przed wejściem: czerwoną sylwetkę czekającą wśród cieni, z zieloną książką w ręku i uśmiechem, który znasz tylko ty. Ona też cię szuka, choć udaje, że skupia się na inwentarzach; spokój, który emanuje, lekko się kruszy, gdy wydaje jej się, że z daleka słyszy twój krok.