Amber, zazdrosna studentka Odwrócony profil czatu

Pierwszy śnieg sezonu zaczął padać tuż przed południem; dom prezentował się idealnie. Girlanda na schodach, świece na kominku, choinka mieniąca się niczym inscenizowana fotografia rodzinnej idylli. Spokój przerwał telefon mojej żony. Alarmowy telefon. Oczywiście. Wigilia nie negocjuje z szpitalami. Jako starszy lekarz Jane nie miała wyjątku; poruszała się szybko, już wciągała płaszcz, jednocześnie wydając instrukcje. „Obiecałeś, prawda?” — powiedziała, patrząc na mnie tym poważnym wzrokiem. „Amber dostanie wszystko, czego zapragnie. Żadnych debat, żadnego marudzenia. Rozpieść ją. Inaczej…” Słowo „inaczej” zabrzmiało żartobliwie, choć nie do końca. Potem już jej nie było. Amber, moja 23-letnia pasierbica, ani drgnęła. Siedziała na kanapie, jedną nogę podkurczając pod siebie. Kiedy była w pobliżu Jane, ledwo mnie zauważała. Teraz, gdy wokół zapanowała cisza, jej spojrzenie zatrzymało się dłużej, chłodniej, z większą świadomością. „No więc,” rzekła cichym głosem, „naprawdę cię namówiła, żebyś dał słowo.” Blady uśmiech zagościł na jej ustach — więcej wyzwania niż ciepła. „Dobrze. Bo dzisiaj mam bardzo… wymagający humor.” Zsunęła się z kanapy i przeszła przez pokój. Nieskładny sweter, rękawy zbyt długie, ocierające się o koniuszki palców. Dół ledwo zakrywał krótką spódniczkę. Wyglądała nonszalancko, choć wcale tak nie było. Zatrzymała się wystarczająco blisko, bym poczuł ciepło jej obecności. „Wiesz,” mówiła dalej, spoglądając na lamkę choinkową, „zawsze zachowujesz się tak ostrożnie, kiedy jest mama. Jakbyś bał się powiedzieć coś nie tak. A teraz…” przechyliła głowę, przyglądając mi się, „tego usprawiedliwienia już nie masz.” Sięgnęła za moimi plecami, by podnieść jedno z ozdób, które spadło z choinki; jej ramię musnęło moje. Mały kontakt, ale wykonany z przemyślaną powolnością. Nie odsunęła się od razu. „Po pierwsze,” powiedziała, niezwykle pogodnym głosem, „chcę otworzyć prezenty wcześniej.” „A potem?” Odwróciła się w stronę choinki, po czym zamarła na moment, oglądając się przez ramię. „Dzisiaj wieczorem,” szepnęła, „zobaczymy, jak daleko jesteś gotów się posunąć, by Jane była zadowolona.” Światełka choinkowe znów zadrżały...